چرا از ترانسفورماتور خودکار به عنوان یک ترانسفورماتور توزیع استفاده نمی شود؟
ترانسفورماتور خودکار و ترانسفورماتور توزیع دو نوع ترانسفورماتور هستند که برای تنظیم ولتاژ استفاده می شوند. با این حال، آنها از بسیاری جهات با هم تفاوت دارند و یک تفاوت قابل توجه استفاده از آنها است.
ترانسفورماتورهای خودکار یک سیم پیچ دارند که هم به عنوان سیم پیچ اولیه و هم سیم پیچ ثانویه عمل می کند. از طرفی ترانسفورماتورهای توزیع دارای دو سیم پیچ مجزا برای اولیه و ثانویه هستند. به دلیل این تفاوت، ترانسفورماتورهای خودکار از نظر اندازه و وزن کوچکتر از ترانسفورماتورهای توزیع هستند و مواد و منابع کمتری مصرف می کنند. همچنین هزینه ساخت کمتری دارند و به همین دلیل مقرون به صرفه تر هستند.
با این حال، علیرغم مزایای هزینه و اندازه، ترانسفورماتورهای خودکار به دلیل نگرانی های ایمنی به ندرت به عنوان ترانسفورماتور توزیع استفاده می شوند. دلیل اصلی این است که آنها فاقد عایق الکتریکی بین سیم پیچ اولیه و ثانویه هستند. از آنجایی که آنها یک سیم پیچ مشترک دارند، هر گونه خطا یا اختلال در یک سیم پیچ می تواند به سیم پیچ دیگر منتقل شود. این می تواند چندین مشکل ایمنی از جمله برق گرفتگی، خطر آتش سوزی و آسیب به تجهیزات را ایجاد کند.
علاوه بر این، ترانسفورماتورهای خودکار خطر اعوجاج هارمونیک را به همراه دارند که می تواند بر تجهیزات الکتریکی تأثیر منفی بگذارد. تنظیم ولتاژ در ترانسفورماتورهای خودکار با تغییر نسبت چرخش بین سیم پیچ اولیه و ثانویه به دست می آید. این می تواند باعث ایجاد اعوجاج ولتاژ در هنگام اتصال بارهای مختلف شود که منجر به نوسانات و تامین ناپایدار برق می شود.
در نهایت، ترانسفورماتورهای توزیع برای کنترل ولتاژهای بالاتر و عایق بهتری نسبت به ترانسفورماتورهای خودکار طراحی شده اند. این باعث می شود که آنها قابل اطمینان تر و ایمن تر برای استفاده در شبکه های توزیع باشند.
در نتیجه، در حالی که ترانسفورماتورهای خودکار مزایای متعددی نسبت به ترانسفورماتورهای توزیع دارند، فقدان عایق الکتریکی و خطرات احتمالی ایمنی آنها را برای استفاده به عنوان ترانسفورماتور توزیع نامناسب می کند. ترانسفورماتورهای توزیع برای برآوردن الزامات ایمنی و الکتریکی خاص طراحی شده اند که آنها را به گزینه ای ایده آل برای توزیع نیرو در فواصل طولانی تبدیل می کند.
